Anorekcja nervosa - jadłowstręt psychiczny

ETIOPATOGENEZA jest złożona, wieloczynnikowa, niecałkowicie wyjaśniona.

Zdecydowaną rolę przypisuje się czynnikom genetycznym - pierwotne zaburzenia w regulacji osi podwzgórzowo-przysadkowej z wtórnym deficytem hormonalnym.

Często osoby chore przejawiają specyficzne cechy osobowości, większą podatność na głębokie konflikty rodzinne, środowiskowe. Ulegają większej presji kultowej i środowiskowej.

WYSTĘPOWANIE

Statystycznie choroba dotyczy 1-4% młodzieży w wieku dojrzewania w krajach wysoko rozwiniętych, głównie dziewcząt i młodych kobiet, bowiem chłopcy chorują 10-20-krotnie rzadziej.

OBJAWY KLINICZNE

- brak łaknienia, do całkowitej odmowy przyjmownia posiłków

- nawracające bóle brzucha, głównie po posiłkach, „uczucie szybkiej sytości”

- zmniejszenie o minimum 15% pierwotnej masy ciała

- lub brak jego przyrostu w obrębie pokwitania

- nadmierne zainteresowanie się własną masą ciała i / drobiazgowe skupianie się na wartościach odżywczych  spożywanych pokarmów

- prowokowanie wymiotów, które przechodzą w fazę utrwaloną

- zaburzenia spostrzegania wyglądu i rozmiarów swego ciała

- nadmierny lek przed otyłością

- obsesyjne skupianie się na ćwiczeniach fizycznych celem zgubienia „zbędnych kilogramów”

- zaburzenia lub całkowity brak menstruacji u dziewcząt

- w postaciach zaawansowanych choroby stwierdza się stany zapalne zarówno w obrębie górnego, jak i dolnego odcinka  przewodu pokarmowego. Mogą one również istnieć wcześniej, maskując objaw jadłowstrętu psychicznego. Stąd  potrzeba ich różnicowania i zarazem leczenia.

LECZENIE - SKOJARZONE

- psychoterapia indywidualna

- psychoterapia rodzinna

- leczenie dietetyczne, zbilansowanie diety

- leczenie farmakologiczne.

Przy współistnieniu chorób przewodu pokarmowego konieczne jest stosowanie blokerów receptorów przeciwhistaminowych, leków alkalizujących, czasami leków przeczyszczających.

Około 91% chorych z jadłowstrętem psychicznym w zaawansowanym okresie choroby wymaga żywienia pozajelitowego.

ROKOWANIA

Choroba może prowadzić do znacznych zaburzeń metabolicznych, patofizjologicznych, dających w efekcie nieodwracalne zmiany kończące się zgonem.

dr Krystyna Mirska